Nazorg: een continu proces
Iedereen moet mee kunnen doen in de samenleving, ook als je gehoorproblemen hebt. Goede hoorzorg is daarom essentieel[ii]. Het gehoorverlies van de klant, zijn sociale omstandigheden en de technische staat van het hoortoestel zijn echter geen statisch gegeven. Losstaand van het feit dat nazorg een verplichting is uit bijvoorbeeld het Generiek Kwaliteitskader Hulpmiddelenzorg[iii], is nazorg onontbeerlijk om te zorgen dat de slechthorende ook na de levering van het hoortoestel mee kan blijven doen in de samenleving. Nazorg is daarbij meer dan een jaarlijks terugkerend bezoek aan de audicien, maar een continu proces van aandacht, afstemming, fijnafstelling en hulp.

De kaders voor nazorg
De belangrijkste inhoudelijke kaders voor nazorg op het gebied van hoorzorg zijn te vinden in het Hoorprotocol[iv] en in het Handboek van de StAr[v]. Daarnaast is veel waardevolle informatie te vinden in meer generieke kaders zoals de Procesbeschrijving

Hulpmiddelenzorg[vi], het eerder genoemde Generiek Kwaliteitskader Hulpmiddelenzorgiii en de principes van Shared Decision Making[vii].

Bij shared decision making komen zorgverlener en zorgvrager samen tot een besluit over de diagnostiek, behandeling, begeleiding en nazorg. Door shared decision making maakt de zorgvrager bewuster een keuze en is hij trouwer aan de behandeling, die daardoor effectiever is.

De Procesbeschrijving Hulpmiddelenzorg beschrijft alle stappen in aanschaf en gebruik van een hulpmiddel en geeft per stap aan wat de verantwoordelijkheid van de client en de zorgdeskundige is, ook voor de onderdelen ‘gebruiken’ en ‘evalueren’. Van de gebruiker wordt bijvoorbeeld verwacht dat ze problemen in gebruik tijdig signaleren en wijzigingen in het functioneren van het hulpmiddel melden aan zorgdeskundige. De zorgdeskundige is o.a. verantwoordelijk voor het monitoren van de ervaringen en het evalueren van het behandeldoel en beoogd functioneren. Ook in deze procesbeschrijving is er dus een sterke samenwerking en gezamenlijke verantwoordelijkheid tussen de zorgvrager en zorgverlener.

Moderne nazorg binnen de audicienspraktijk
Deze gezamenlijke aanpak is ook van toepassing op de hoorzorg. In moderne hoorzorg zijn de slechthorende en de audicien samen verantwoordelijk voor het zorgtraject omdat gezamenlijke verantwoordelijkheid zorgt voor een beter resultaat. Dit blijkt ook uit het EuroTrak-onderzoek als je resultaten in samenhang bekijkt[viii], Samen actief bezig zijn in aanschaf van de hooroplossing en de periode daarna geeft betere resultaten, hogere tevredenheid en een betere draagtijd.

De zorgvraag van de slechthorende in de gehele gebruiksperiode moet centraal staan. De audicien begeleidt de slechthorende gedurende de aanschaf en in de vijf jaar daarna in het voeren van regie over het eigen (individuele) zorgtraject. De audicien stelt samen met de klant een individueel nazorgplan op. Dit plan en de mate van begeleiding zijn afhankelijk van:

§  De mogelijkheden van de klant om wel/geen eigen regie te voeren (bijvoorbeeld dementerende klanten).

§  De vorm van nazorg die nodig is. Voor de eenvoudige nazorg zoals het schoonmaken van het hoortoestel mag er veel eigen regie van de klant worden verwacht.

Goede toegankelijkheid en bereikbaarheid zijn van belang om de slechthorende te helpen in het voeren van de eigen regie. Snelle en laagdrempelige hulp bij eenvoudige problemen, ook in het weekend, helpt bij de acceptatie van de hooroplossing. Wanneer een klant in de winkel komt voor eenvoudige nazorg moet deze altijd gewezen worden op het belang van het regelmatig meten van het gehoor en het bijstellen van het hoortoestel. Een kort gesprekje met een betrokken medewerker in de winkel heeft veel meer waarde dan een algemene brief of een telefoontje van een anonieme medewerker van een callcenter. Vanzelfsprekend moet er een solide systeem zijn om te monitoren of klanten niet buiten beeld raken. 

Ook op het gebied van nazorg moeten we durven blijven innoveren en verouderde manieren van werken ter discussie te stellen. Altijd met het doel om de slechthorende zo goed mogelijk te helpen. Processen waarbij de zorgverlener aan het stuur zit en bepaalt hoe het zorgtraject eruit komt te zien, zijn niet meer van deze tijd. De huidige hoortoestelgebruikers zijn vaak jonger en actiever dan 10 – 20 jaar geleden, en hebben ook andere wensen ten aanzien van nazorg. De moderne slechthorende hecht veel waarde aan autonomie en eigen regie en wil graag geholpen worden op een moment dat hen uitkomt. Het bijstellen op afstand sluit hier mooi bij aan.

Nazorg is essentieel, maar audicien en klant moeten samen aan de slag voor het beste resultaat!

Over de auteur
Wilrik van ’t Noordende heeft een achtergrond als audicien en houdt zich momenteel binnen Specsavers bezig met beleid en de toekomst van de hoorzorg. Daarnaast is hij binnen de branche o.a. actief als voorzitter van AuDidakt, binnen de ledenraad van de NVAB en als lid van de stuurgroep PREM.

[i] Zorgvuldig Advies & Panaxea (2021). Zorg bij de audicien voor volwassenen met perceptieve slechthorendheid.

[ii] SiRM. (2019). De maatschappelijke impact van leeftijdsgerelateerde slechthorendheid in Nederland.

[iii] Bestuurlijk Overleg Hulpmiddelen VWS (2017), Generiek Kwaliteitskader Hulpmiddelenzorg

[iv] SPHHM (2020). Protocol Hoorhulpmiddelen 2.0, stap 8.

[v] Stichting Audicienregister (2020), Handboek versie 3.1, paragraaf 5.2.

[vi] Nictiz (2009). Procesbeschrijving Hulpmiddelenzorg.

[vii] Webpagina van VGZ over Samen beslissen over zorg: https://www.cooperatievgz.nl/cooperatie-vgz/over-ons/dossiers/shared-decision-making

[viii] EuroTrak Netherlands 2022

Ontwikkeling contractering en vergoeding
Traditioneel wordt binnen de hoorzorg gewerkt met een verstrekkingstermijn van 5 jaar en een allesomvattend tarief gedurende deze periode. De vergoeding voor audiciens omvat derhalve de anamnese, de audiometrie, de aanmeting van het hoortoestel, het hoortoestel zelf en de nazorg en garantie gedurende 5 jaar. Deze vergoeding betaalt de verzekeraar vooruit bij het afronden van de proef. Alle zorgverzekeraars hanteren deze systematiek conform het Hoorprotocol 2.0.

In de contractering van 2023 heeft één van de zorgverzekeraars de vergoeding opgeknipt in een vergoeding voor het opstarten van een proef en het aanpassen van een hoortoestel in jaar 1, en een jaarlijkse vergoeding in jaar 2 tot en met 5 voor geleverde nazorg. Een innoverende aanpak die een eerste, concrete aanzet vormt voor een discussie omtrent de vraag of en op welke manier het hulpmiddel, de geleverde zorg of een combinatie hiervan vergoed moeten worden.

Echter, nu de systematiek bij slechts één zorgverzekeraar wijzigt, stuit de verandering op een aantal onoverkomelijke bezwaren. Voor de audicien én voor de slechthorende. Zolang de klant verzekerd blijft bij deze verzekeraar lijkt er geen probleem. Althans, in plaats van één factuur moet de audicien nu 5 facturen opstellen en declareren bij de verzekeraar. Hierdoor neemt de administratieve lastendruk wederom fors toe. Daarnaast wordt de klant bij een nazorg consult geconfronteerd met extra kosten, namelijk de wettelijke eigen bijdrage van 25%. Gevolg hiervan kan zijn dat klanten deze zo belangrijke nazorg uit kostenoverweging gaan vermijden. In de huidige economische situatie, waarin het leven al fors duurder is geworden, is dit een realistisch en in onze ogen ongewenst scenario. 

Om nog maar niet te spreken over het scenario wanneer de klant van zorgverzekeraar wisselt. De audicien heeft dan geen mogelijkheid meer om voor de klant de geleverde nazorg te declareren bij de nieuwe verzekeraar. Deze werkt immers nog met all-in tarieven. Hierdoor zal de audicien de nazorg geheel bij de klant in rekening moeten brengen. Dit zet de toegankelijkheid van hoorzorg enorm onder druk en kan resulteren in zorgmijdend gedrag.

Voorstander van innovatie
De combinatie van lastenverzwaring, lagere tarieven, zorgen rondom zorgmijding en de toenemende complexiteit heeft Specsavers doen besluiten het aangeboden contract van deze zorgverzekeraar niet te ondertekenen. We zijn hierbij niet over één nacht ijs gegaan, temeer omdat we hoorzorg toegankelijk voor onze klanten willen houden.

Innovatie in de vergoeding van hoorzorg werkt alleen als dit branchebreed wordt opgepakt. Een fundamentele wijziging in vergoedingssystematiek dient vanuit alle zorgverzekeraars ondersteund te worden. En bovenal de toegankelijkheid te waarborgen. 

Dit neemt niet weg dat Specsavers als marktleider innovatie ondersteunt. Zo zijn wij de afgelopen jaren juist de drijvende kracht geweest achter het beschikbaar stellen van geavanceerde hoortoestellen binnen de verzekerde zorg. Ook uit deze innovatie zich in de manier waarop wij hoorzorg toegankelijk maken voor alle klanten door onze aanwezigheid in de winkelstraat, door prijzen laag te houden en door nazorg. Naast traditionele nazorg, waarbij klanten jaarlijks worden uitgenodigd voor een evaluatie, bieden wij nazorg 
7 dagen per week aan in onze winkels, inclusief koopavonden. Gehoorverlies heb je immers ook 7 dagen per week. Nazorg is in onze filosofie niet een jaarlijks terugkerend bezoek aan de audicien maar een continu proces van aandacht, afstemming, fijnafstelling en hulp.

Over wijzigingen van de vergoedingssystematiek van het hulpmiddel en de nazorg denken we graag mee. Dit dient wel branchebreed te gebeuren. We nodigen de branche nogmaals nadrukkelijk uit om in gezamenlijkheid innovatie te omarmen en te bediscussiëren. Centrale uitgangspunten moeten daarbij zijn de toegankelijkheid voor de slechthorende, simplificatie, transparantie en kostenbewustzijn.

Deze brief is een oproep aan alle belanghebbenden om met open vizier naar innovatie in de hoorzorg te kijken en hierover actief als branche in overleg te gaan en te blijven.

Uit de praktijk vernemen wij regelmatig dat audiciens het gevoel hebben dat hun professionaliteit en kundigheid worden bekneld door een overregulering van hun vak. De audiciens staan hierin niet alleen, gezien de acties van huisartsen om de regeldruk en het papierwerk te verminderen. De overdaad aan regels zorgen voor een soort schijnveiligheid waarbinnen de audiciens geen eigen keuzes meer durven te maken uit angst om regels te overtreden. Het vele papierwerk ontneemt audiciens daarnaast het plezier in het vak. Dit kan zorgen voor een uitstroom uit het vakgebied. 

Daarnaast vergt bovengenoemde regeldruk kostbare tijd van de audicien dat kan resulteren in gereduceerde aandacht voor een slechthorende. Echter, het is te kort door de bocht om te stellen dat het de audicien altijd aan tijd ontbreekt om noodzakelijke zorg te leveren onder druk van efficiency. Het is daarbij van belang om de ontwikkelingen in de branche vanuit meerdere invalshoeken te bekijken. Zo zijn er in Nederland circa 1.000 audiciens actief die jaarlijks circa 175.000 klanten een nieuw hoortoestel aanpassen. Dat komt neer op gemiddeld 3.4 nieuwe klanten per audicien per week. Daarnaast levert de audicien gedurende 5 jaar nazorg dat uiteraard een substantieel deel van zijn tijd vergt.

Werken in de zorg houdt in dat we gezamenlijk verantwoordelijk zijn om zorgkosten in Nederland beheersbaar te houden. De vraag kan gesteld worden of de traditionele audicienspraktijk nog toekomstbestendig en in het belang van de slechthorende is. Misschien kunnen we in dit kader leren van andere zorgprofessionals. Zo werkten tandartsen en orthodontisten 25 jaar geleden vaak alleen. Alle handelingen, ook de meest eenvoudige, verrichtten zij zelf. De afgelopen decennia heeft een belangrijke verschuiving plaatsgevonden waarbij er veelal in grote praktijken wordt gewerkt met een kundig team van ondersteuners en praktijkassistenten die onder supervisie werken. In de zorg is het samenwerken in netwerken steeds gebruikelijker. Denk aan medische centra waar huisartsen, fysiotherapeuten, psychologen en praktijkondersteuners samenwerken en ruimtes en medewerkers delen. Zorg wordt op deze manier betaalbaar en toegankelijk.

Dit is in onze ogen ook de toekomst voor de audicienspraktijk. Door samenwerking kan er efficiënter gewerkt worden, kan de druk op de audicien verminderd worden en bovenal kan de dienstverlening aan de slechthorende vergroot worden. Zo komt er meer ruimte voor de slechthorenden om snel geholpen te worden bij problemen met het gehoor of het hoortoestel, ook in het weekend of in de avond. Vanzelfsprekend zijn goed opgeleide medewerkers daarvoor van belang. Gegeven de situatie dat er te weinig audiciens zijn, lijkt het logisch om te leren van andere medici om, onder strikte voorwaarden en met de juiste deelkwalificaties, bepaalde taken aan goed opgeleide mensen te delegeren. Het onderwijs en Samenwerkingsorganisatie Beroepsonderwijs Bedrijfsleven (SBB) hebben een schat aan ervaring en staan in de startblokken om op te schalen.  

Laten we in onze branche kijken wat we van ontwikkelingen in de zorg kunnen leren. Als marktleider in hoorzorg in Nederland onderzoekt Specsavers actief welke nieuwe manieren van werken passend zouden zijn om de hoorzorg toekomstbestendig in te richten. Dit vergt een nieuw kader, heldere verwachtingen over en weer en bovenal samenwerking tussen alle professionals.

Remko Berkel (directeur) & Wouter van der Hoeven (General manager Audiology)

Om verzekerde zorg te mogen leveren moeten zowel de audicien als de audicienswinkel StAr geregistreerd zijn. Ook private hoorzorg die wordt geleverd door een StAr-geregistreerde audicienswinkel moet conform de protocollen van de StAr worden uitgevoerd. Wanneer een audicien alleen private hoorzorg levert is er geen verplichting meer conform een vastgesteld protocol te werken.

Ik zie de laatste tijd steeds vaker de suggestie voorbijkomen dat private hoorzorg nodig zou zijn voor een goede revalidatie. Wat mij betreft is deze suggestie ongewenst aangezien er aantoonbaar goede revalidatie mogelijk is binnen de vergoede zorg, gebruikmakend van de meest moderne hoortoestellen en zonder te tornen aan kwaliteit. Natuurlijk staat het een slechthorende vrij om gebruik te maken van private zorg, maar dit moet een weloverwogen keuze zijn. En de slechthorende heeft als zorgvrager altijd recht op transparantie in tarieven en het recht om geholpen te worden conform de normen van de StAr. De vraag is of dit in de praktijk altijd zo is.

Als je de revalidatie van slechthorenden altijd centraal stelt, betekent dat daarnaast ook snel en dynamisch kunnen inspelen op veranderingen. Stug blijven vasthouden aan verouderde bedrijfsmodellen, is uiteindelijk funest voor de revalidatie van slechthorenden.

Wilrik van ’t Noordende
Clinical Consultant Audiology, Specsavers

Waarom zou je als zorgverzekeraar de bril vergoeden als er geen oogzorg wordt geleverd? Het vergoeden van alleen gecertificeerde en professionele oogzorg komt de zorgkosten ten goede en tegelijkertijd gaat de oogzorgkwaliteit voor de consument omhoog. Zo zou ik het graag zien.

De tanende kwaliteit van oogzorg is een probleem waarvoor de Nederlandse overheid al jaren haar ogen sluit. Oogmetingen door ‘opticiens’ met alleen een korte training zijn aan de orde van de dag, want wettelijke opleidingsnormen ontbreken. Tegelijkertijd groeit het aantal nieuwe onbekwame spelers op de optiekmarkt. Voor een uitgebreide oogmeting én het daarbijbehorende recept verwijzen zij gemakshalve door naar opticiens die wel een overheidserkende opleiding hebben afgerond. Over het nauwkeurig afstemmen van de glazen op de ogen en het montuur voor een optimaal zicht, zal ik het maar niet eens hebben. Een zorgelijke ontwikkeling.

Een oogmeting door een ongediplomeerde opticien is weliswaar niet levensbedreigend, maar een professionele opticien met een overheidserkend mbo-diploma kan uit de oogmeting en anamnese veel informatie halen en bepalen of doorverwijzing naar de oogarts noodzakelijk is. Dit is in mijn ogen essentieel, omdat steeds meer Nederlanders te maken krijgen met slechtziendheid en blindheid door de vergrijzing en de stijging van het aantal mensen met diabetes.

Consumenten gaan er bijna vanzelfsprekend vanuit dat iemand met een gedegen opleiding hun ogen meet. En dat zou ook zo moeten zijn, immers je vraagt je huisarts tijdens een consult ook niet om z’n diploma te laten zien. Ook apparatuur wekt daarbij vertrouwen en van de vriendelijk aangeboden sterktemeting denken ze ‘het zal wel goed zijn’. Wat volgt, is geen uitgebreid oogonderzoek maar slechts een beperkt onderdeel van een oogmeting zoals die zou moeten zijn volgens de kwaliteitsstandaard van de Nederlandse Unie voor Optiekbedrijven (NUVO).

Specsavers pleit – net als en sàmen met de NUVO – al jaren voor een volledige regulering en bescherming van onze mooie professie. We zijn echter nog steeds een van de weinige landen waar opticien een onbeschermd beroep is. En waar consumenten dus onwetend zijn overgeleverd aan opticiens met een ‘cowboymentaliteit’.

Ik vind het ontzettend jammer dat wij als enige landelijke optiekketen in Nederland lid zijn van de NUVO. Elke professionele optiekzaak- of keten zou dit kwaliteitsstempel moeten dragen. Het biedt de klant extra garantie en is de investering waard. Daarom roep ik mijn collega’s uit de optiekbranche hierbij op om ook (weer) lid te worden van de NUVO. Samen kunnen we de standaard van oogzorg in Nederland verhogen èn hoog houden. Samen bieden we de klant de zekerheid van professionele oogmetingen. Samen zijn we sterker tegen de brillenverkopers die het niveau van de oogzorg naar beneden halen. Samen kunnen we consumenten bewust maken van het belang van een goede oogmeting. En samen kunnen we zorgverzekeraars ervan overtuigen om niet alleen naar de vergoeding van een bril, maar naar oogzorg als geheel te kijken.

Wat is hier aan de hand? Op de keper beschouwd eigenlijk niets. In onze eindejaarcampagnes wijzen we mensen op de mogelijkheden om zorgkosten op het gebied van zien en horen (deels) te declareren bij de zorgverzekeraar. Daar is niets mis mee. Mensen betalen een behoorlijke (basis)zorgpremie en mogelijk ook nog een extra premie voor een aanvullend pakket. In ruil daarvoor mogen ze bepaalde, vooraf gedefinieerde zorgkosten declareren – waarbij ze zelf opdraaien voor hun eigen risico.

Strenge voorwaarden
Wat een aantal verzekeraars ons verwijt is dat wij de zorgkosten ‘opdrijven’. Dat is pertinent onjuist. Alsof Specsavers consumenten naar haar winkels lokt om die een nieuwe bril of hoortoestel te verkopen zonder dat ze er een nodig hebben. Wie einde jaar een nieuwe bril koopt, maakt gebruik van een optie die (kennelijk) in zijn aanvullende verzekering zit en waarvoor dus ook extra premie is afgedragen. En wie een set hoortoestellen aanschaft, doet weliswaar een beroep op de basisverzekering maar krijgt deze alleen vergoed als hij of zij voldoet aan een aantal strenge voorwaarden. Dit wordt via een objectieve meting vastgesteld, waarop wij als retailer helemaal geen invloed hebben.

Geven we dan helemaal niets weg? Toch wel: specifiek voor hoorzorg nemen we de eigen bijdrage van 25% over. Dat doen we omdat we vanuit onze bedrijfswaarden vinden dat er geen enkele (financiële) drempel hoort te zijn om goede hoorzorg te krijgen. Die drempel is namelijk tóch al heel hoog: uit onderzoek blijkt dat mensen die een hoortoestel nodig hebben gemiddeld zo’n 7 jaar wachten met de aanschaf ervan. Ik zal hier niet ingaan op de negatieve effecten van slechthorendheid op de kwaliteit van leven en het wetenschappelijk aangetoonde groter gebruik van medische en sociale dienstverlening door slechthorenden (een prima artikel hierover werd onlangs gepubliceerd door René van der Wilk op Hoorzaken.nl). Alleen al daarom zouden zorgverzekeraars blij moeten zijn met een proactieve houding om mensen met hoorproblemen zo vroeg mogelijk van adequate hoorzorg te voorzien – en ze zo mogelijk langer weg te houden van duurdere vormen van eerste en tweedelijns zorg.

Geliberaliseerde markt
Specsavers is zonder meer een commercieel bedrijf, maar wel een commercieel bedrijf met een ‘purpose’ zoals dat tegenwoordig heet. Als wij consumenten informeren, dan doen we dat vanuit de overtuiging dat verzekerden recht hebben op betaalbare en toegankelijke zorg, zonder daarbij concessies te doen aan kwaliteit en service.

Daarbij: de hoormarkt is een geliberaliseerde markt. Juist onder invloed van deze liberalisering zijn prijzen in de branche enorm gedaald, wat op haar beurt weer heeft bijgedragen aan de toegankelijkheid voor de klant. Het fenomeen van klanten naar je toe trekken hoort onlosmakelijk bij deze vrije markt. Sterker nog, het is noodzakelijk om in een markt met deze tarieven een gezonde bedrijfsvoering te kunnen hebben. Het lijkt er dan ook op dat Zilveren Kruis Achmea wel de lusten, maar niet de lasten van de vrije markt wil accepteren.

Het lijkt mij een goede zaak dat opticien- en audicienketens en de zorgverzekeraars hierover aan tafel gaan om de lucht te klaren. Een uitnodiging van Zilveren Kruis Achmea neem ik dan ook graag aan. Want nu lijkt het wel alsof de ene partij de drempel tot oog- en oorzorg wil verlagen, en de andere vooral drempels wenst op te werpen. Wij hebben een gezamenlijke klant die recht heeft op toegankelijke, kwalitatieve en betaalbare zorg als hij deze nodig heeft. En daar doen wij elke dag ons best voor.

Het mooie van internet is dat je nog eens wat terugvindt. Zo stuitte ik onlangs op een kort nieuwsbericht van acht jaar geleden. Specsavers liet toen een onderzoek uitvoeren door TNS NIPO naar de kwaliteit van oogmetingen. Conclusie: die waren dikwijls onder de maat, met als gevolg dat destijds drie op de tien Nederlanders kortere of langere tijd met een verkeerd aangemeten bril of lenzen rondliepen.

We zijn nu acht jaar verder, maar ik ben bang dat als we een dergelijk onderzoek nog een keer laten uitvoeren, de uitkomst niet heel veel anders zal zijn. Want nog steeds is er geen eenduidige maatstaf waaraan een goede oogmeting moet voldoen. Ik zal geen namen noemen, maar ik weet dat er winkels zijn waar niet of onvoldoende opgeleide medewerkers een simpele refractiemeting uitvoeren onder het mom van een ‘oogmeting’. Terwijl bij een refractiemeting slechts globaal de sterkte wordt opgemeten. Het is dus niet meer dan een voormeting, waarbij dan overigens ook nog eens de oogdruk dient te worden gemeten.

Vanuit onze filosofie bestaat complete oogzorg uit vijf stappen. Een: voormeting met refractiemeter inclusief meting van de oogdruk. Twee: een oogmeting door een opticien met een overheidserkend diploma, inclusief achtergrondvragen over onder meer leefstijl en medische achtergrond. Drie: een precisie meting met deskundig glasadvies om het juiste montuur en juiste glazen te kunnen bepalen. Vier: het perfect afstellen bij het ophalen van de bril. En vijf: nazorg leveren, dus bijstellen en preventief onderhoud uitvoeren na verloop van tijd. Dan, en alléén dan, weet je zeker dat de consument met een goed aangemeten bril de winkel uitloopt (hetzelfde geldt, mutatis mutandis, voor contactlenzen).

Nog even terug naar dat acht jaar oude nieuwsbericht: we vonden die onderzoeksuitkomsten toen zo schokkend dat we samen met de Nederlandse Unie van Optiekbedrijven (NUVO) een petitie hebben aangeboden aan de Tweede Kamer waarin we pleitten voor wettelijke opleidingsnormen voor opticiens. Ook hier geldt: acht jaar later is er nog niets veranderd. Nog steeds zijn Nederland en Portugal de enige landen in de EU waar die normen non-existent zijn. En waar de consument dus, helaas, is overgeleverd aan een markt waarin de diverse aanbieders zélf bepalen wat een ‘oogmeting’ is. Dat was acht jaar geleden al ongewenst, en het is ook vandaag de dag ongewenst.

Ik kan dus tegen die consument alleen maar zeggen: kijk verder dan je neus lang is. Als je binnen vijf minuten weer buiten staat na een oogmeting, ga dan voor de zekerheid nog eens ergens anders langs voor een second opinion. Want een complete oogmeting hoeft niets te kosten, maar zorgt er wél voor dat je optimaal kunt zien.

En verder kan ik alleen maar hopen dat de politiek de wenselijkheid van wettelijke opleidingsnormen voor opticiens eindelijk eens gaat inzien. Het zou niet alleen goed zijn voor ‘de’ Nederlander, het zou ook bijdragen aan een level playing field in de branche. Want waar Specsavers nadrukkelijk investeert in innovatieve technieken op het gebied van oogmetingen (ja, binnenkort komen we weer met nieuws!), lopen andere aanbieders de kantjes ervan af. Dat mag van mij, maar wees er dan eerlijk over naar de klant. Want die moet nog minstens een paar jaar door met die verkeerd aangemeten bril. En geloof me, dat is geen pretje.