Specsavers Newsroom

Videobellen is hard werken voor onze hersenen

Mon, 29 Mar 2021 14:49:01 +0200

Vertraging beeld en geluid
Normaal gesproken voegen de hersenen wat we zien en horen samen. De hersenen ‘weten’ dat iets bij elkaar hoort als beeld en geluid synchroon lopen, wat normaal gesproken ook zo is. Bij videobellen is er echter vaak een vertraging tussen het beeld en het geluid en dat kan voor problemen zorgen. Een op de vijf (21%) Nederlanders geeft aan zich hierdoor lastig op een call te kunnen concentreren.

Wie zegt wat?
Daarnaast moeten je hersenen extra hard werken doordat de ruimtelijke informatie ontbreekt. Bij een face-to-face gesprek leggen je hersenen direct de koppeling tussen persoon en stem, omdat je hoort waar het geluid in de ruimte vandaan komt. Bij een videogesprek ontbreekt deze informatie, omdat al het geluid uit één speaker komt en je iedereen recht voor je ziet. Zeker wanneer je videobelt met een grote groep waarin je niet iedereen kent, kost het je hersenen meer moeite om de juiste koppeling tussen stem en persoon te maken.

Bel gewoon eens ‘ouderwets’
Naast het feit dat de hele dag achter een beeldscherm zitten de nodige oogklachten kan opleveren, raken we daarnaast door het videobellen vaak extra vermoeid. Meer dan de helft (53%) van de Nederlanders heeft hier last van. Van der Stoep: “Probeer daarom niet te lang te videobellen of het scherm af en toe even dicht te klappen, dat is voor zowel de ogen als de hersenen geen overbodige luxe. Hiermee geef je je zintuigen even rust.”

* Over het onderzoek
Dit onderzoek is uitgevoerd onder 402 Nederlanders vanaf 16 jaar oud. Het onderzoek is in maart 2021 uitgevoerd door FactSnapp in opdracht van Specsavers.

Zien: een wonderlijke samenwerking tussen de ogen en de hersenen

Thu, 31 Jan 2019 10:46:50 +0100

De werking van het oog
Het oog is een orgaan dat ervoor zorgt dat we kunnen zien. Maar anders dan je misschien denkt, vindt het waarnemen van wat er om ons heen gebeurt niet alleen plaats in het oog, maar voor een belangrijk deel in de hersenen. De ogen geven elektrische signalen door aan onze hersenen waardoor er een beeld ontstaat. Dit doen de ogen zo’n drie tot vijf keer per seconde. Deze signalen gaan door het hoornvlies en de pupil heen en komen aan bij de lens. Die projecteert de signalen op het netvlies, waar twee verkleinde en omgekeerde beelden van de omgeving ontstaan, één beeld van elk oog. Toch zien wij de wereld niet op zijn kop of is alles klein. Deze opnames worden namelijk naar de hersenen gestuurd die op hun beurt deze beelden interpreteren en samenvoegen tot één scherp beeld. Hoe de hersenen de beelden weer omdraaien, is voor de wetenschap een raadsel.

Zien met je hersenen
De hersenen gebruiken meer informatie dan alleen de elektrische signalen die via de ogen worden doorgegeven. Het ‘ziencentrum’ in de hersenen is verbonden met andere hersendelen die op hun beurt ook weer verbonden zijn met andere (hersen)delen. Deze delen verschaffen informatie die de hersenen gebruiken om betekenis te geven aan de wereld om ons heen. De informatie is gevormd door al onze zintuigen, dus ook onze reuk, gehoor en tast, en wordt aangevuld met onze herinneringen en verwachtingen. De ogen en de elektrische signalen zorgen dus voor het zien en de overige informatie zorgt voor de interpretatie die een individu daaraan geeft. We leven dus eigenlijk in een door onze hersenen gecreëerde wereld.